လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်က လူတစ်ယောက်သည် တနင်္ဂနွေနေ့လည်ခင်းများတွင် ပန်းချီဆွဲကောင်း ဆွဲမည်၊ သို့မဟုတ် ဂစ်တာတီးကောင်း တီးပါလိမ့်မည်။ ထိုလုပ်ရပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ စိတ်အပန်းဖြေရန်နှင့် ပျော်ရွှင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင်တော့ ဝါသနာ (Hobby) တစ်ခု ရှိထားခြင်းသည် "အလဟဿ ဖြစ်ခြင်း" ဟု အထင်မှားစရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကွတ်ကီး (Cookie) မုန့်ဖုတ်ရတာ ဝါသနာပါကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ဝိုင်းပြောကြမည့် စကားမှာ "ဒါဆို ဘာလို့ Page ထောင်ပြီး မရောင်းတာလဲ" ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့သည် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခြင်းထက်၊ အမြတ်အစွန်း (Profit) ကို ရှာဖွေခြင်းကသာ ဘဝ၏ အဓိက တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံယူထားသော "Side Hustle Culture" (ဘေးပေါက် စီးပွားရှာခြင်း ယဉ်ကျေးမှု) ၏ သားကောင်များ ဖြစ်လာကြသည်။

အရင်းရှင်စနစ်၏ နောက်ဆုံးအဆင့် (Late Capitalism) တွင် အရာအားလုံးသည် ကုန်ပစ္စည်း (Product) ဖြစ်လာသည်။ အပျော်တမ်း ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းသည် "Content Creation" ဖြစ်လာပြီး၊ စာဖတ်ခြင်း ဝါသနာသည် "Book Reviewer" အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအပြောင်းအလဲတွင် ဆုံးရှုံးသွားရသည်မှာ "အပျော်သက်သက် လုပ်ဆောင်ခြင်း" (Amateurism) ၏ လွတ်လပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ပြင်သစ် စကားလုံး Amateur ၏ မူရင်းအဓိပ္ပာယ်မှာ "ချစ်မြတ်နိုးသူ" (Lover of) ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအရာကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် ပြုလုပ်သူဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုချစ်မြတ်နိုးမှုသည် "Algorithm" ၏ တောင်းဆိုမှုနှင့် "Market demand" (ဈေးကွက် လိုအပ်ချက်) အောက်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနားယူခွင့် ပေးမည့်အစား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို "Brand" တစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်ရန် အမြဲတစေ တွန်းအားပေးခံနေရသည်။ ဝါသနာတစ်ခုကို ငွေကြေးအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ပါက ထိုဝါသနာသည် တန်ဖိုးမရှိဟု ယူဆလာကြသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် လူသားတစ်ယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ် ရှင်သန်မှုအတွက် အမြတ်အစွန်း မရရှိသော၊ သူတစ်ပါးကို ချပြစရာ မလိုသော၊ ကိုယ်ပိုင်သီးသန့် ပျော်ရွှင်မှု (Private Joy) မျိုး လိုအပ်ပါသည်။ ပန်းချီဆွဲပြီး ပြန်ဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်း၊ သီချင်းဆိုပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြခြင်းတို့သည် အချိန်ဖြုန်းခြင်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်း (Self-discovery) ၏ တိတ်ဆိတ်သော လမ်းခရီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။