ရန်ကုန်မြို့လယ်ရှိ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင် တစ်ခုတွင် မနက် (၈) နာရီထိုးခါနီးအချိန်၌ လူအုပ်ကြီးသည် ရေလှိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ယိမ်းထိုးနေတတ်သည်။ ထိုအထဲတွင် အသက် (၂၀) ကျော်အရွယ် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း ကိုထက်လည်း ပါဝင်သည်။ သူ၏ မနက်စာသည် တစ်ခါတရံ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ "ပလာတာ" ဖြစ်သော်လည်း၊ များသောအားဖြင့်တော့ "သည်းခံခြင်း" (Patience) သာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သူ့လစာအိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသော ငွေစက္ကူများသည် တန်ဖိုးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခြင်းထက်၊ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားမည့် ကတိကဝတ်တစ်ခု (A fleeting promise) နှင့် ပိုတူနေသည်။

ရန်ကုန်မြို့၏ စီးပွားရေးသည် ထူးဆန်းသော မှော်ပညာ တစ်မျိုးဖြင့် လည်ပတ်နေပုံရသည်။ ကုန်ဈေးနှုန်းများ (Prices) သည် ဓာတ်လှေကားဖြင့် အပေါ်သို့ တက်နေချိန်တွင်၊ လစာ (Salaries) များကတော့ လှေကားထစ်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ တက်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မြို့လယ်ကောင်ရှိ နေ့လယ်စာ ထမင်းဆိုင်များတွင် ကြက်သားဟင်း တစ်ပွဲ၏ ဈေးနှုန်းသည် လွန်ခဲ့သောလကထက် နှစ်ဆနီးပါး ခုန်တက်သွားသောအခါ၊ ဝန်ထမ်းများသည် "ဈေးကြီးလိုက်တာ" ဟု ညည်းတွားရမည့်အစား၊ "ဒီနေ့တော့ အသီးအရွက်ပဲ စားတော့မယ်" ဟု တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဒါဟာ ငြင်းပယ်ခြင်း (Denial) မဟုတ်ပါ၊ ဒါဟာ "လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ခြင်း" (Adaptation) ဟုခေါ်သော ရန်ကုန်သားတို့၏ မွေးရာပါ ပါရမီပင် ဖြစ်သည်။

ညနေခင်း ရုံးဆင်းချိန်တွင် ကိုထက်တစ်ယောက် ကုန်တိုက်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ကာ ကော်ဖီမှုန့်ထုပ် တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ကြည့်မိသည်။ ဈေးနှုန်းကပ်ခွာလေး (Price Tag) ပေါ်က ဂဏန်းများသည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စီးပွားရေး ပညာရှင်များက ဒါကို "ငွေကြေးဖောင်းပွမှု" (Inflation) ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း၊ ရန်ကုန်ရှိ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအတွက်တော့ ဒါဟာ "အိပ်မက်များကို လျှော့ချခြင်း" (Downsizing of Dreams) သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တိုက်ခန်းဝယ်ရန်၊ ကားဝယ်ရန် စိတ်ကူးများကို ခေတ္တခေါက်သိမ်းပြီး၊ ဒီလ "လလယ်" (Middle of the Month) ကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရမလဲ ဆိုသည့် ရိုးရှင်းသော ပန်းတိုင်ကိုသာ ဦးတည်နေရတော့သည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ၊ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ထိုဘတ်စ်ကား မှတ်တိုင်၌ပင် သူတို့အားလုံး ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြမြဲ ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား မရှိတော့သည့်တိုင်၊ "ဆက်လက် ရှင်သန်ခြင်း" (Survival) သည်ပင်လျှင် တော်လှန်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု (A revolutionary act) ဖြစ်နေသော မြို့ပြကြီးထဲတွင်ပေါ့။