ဆိုးလ်မြို့ (Seoul) ရှိ ဟိုတယ်ခန်းမတစ်ခုအတွင်း၊ လွန်ခဲ့သော မတ်လက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု တစ်မျိုး လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် စစ်တုရင်ပွဲစဉ်တစ်ခု၏ သာမန် တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်။ လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးက မိမိတို့၏ နောက်ဆုံးခံတပ် (Last Bastion) ကျဆုံးသွားတော့မည်ကို စောင့်ကြည့်နေရသကဲ့သို့သော လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ Lee Sedol သည် ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး Go ကစားသမား ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင် တွေ့ရသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကို အကဲခတ်နေသော အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ နားမလည်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသူ၏ မျက်လုံးများသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက် AlphaGo သည် ခံစားချက်မရှိ၊ မျက်နှာမရှိ၊ သို့သော် ၎င်း၏ "အမှတ် ၃၇" (Move 37) ကစားကွက်သည် လူသားတို့၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော ဉာဏ်ပညာကို လှောင်ပြောင်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

Go ကစားနည်းသည် စစ်တုရင် (Chess) နှင့် မတူပါ။ စစ်တုရင်သည် တွက်ချက်မှု (Calculation) ဖြစ်သော်လည်း၊ Go သည် ပင်ကိုအသိစိတ် (Intuition) နှင့် အနုပညာဆန်မှု (Artistry) လိုအပ်သည်ဟု ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ကွန်ပျူတာများသည် တွက်ချက်နိုင်သော်လည်း၊ "လှပသော ကစားကွက်" ကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း မရှိဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် AlphaGo က ထိုအယူအဆကို ချေဖျက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လူသားဆန်စွာ ကစားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားတို့ မစဉ်းစားဖူးသော "Alien" ဆန်သော နည်းလမ်းဖြင့် ကစားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရသည်မှာ - အနာဂတ် (The Future) သည် တံခါးကို ဝုန်းကနဲ ဖွင့်ဝင်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဆိုတာပါပဲ။

Lee Sedol ၏ ရှုံးနိမ့်မှုသည် လူသားတို့၏ ရှုံးနိမ့်မှု ဟုတ်ပါသလား။ သို့မဟုတ် ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးလိုက်သော လက်ရာတစ်ခု၏ အောင်ပွဲလား။ အဖြေက မရေရာပါ။ သို့သော် သေချာသည်မှာ ထိုနေ့က Go ကစားကွက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သော ကျောက်တုံးအမည်းလေး တစ်လုံးသည် ဂိမ်းတစ်ခု၏ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘဲ၊ ခေတ်သစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်း ဖြစ်ကြောင်းပင်။ စက်ယန္တရားများက ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုမြန်ရုံသာ မကတော့ဘဲ၊ ကျွန်တော်တို့ထက် ပို၍ "နက်ရှိုင်း" (Profound) လာနိုင်သည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ကျွန်တော်တို့ ခြေချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။