ဇွန်လ (၂၄) ရက်နေ့ မနက်ခင်းတွင် လန်ဒန်မြို့သည် မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော မီးခိုးရောင် မနက်ခင်းတစ်ခုအဖြစ် နိုးထလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေ့၏ မီးခိုးရောင်သည် ရာသီဥတုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော "နားမလည်နိုင်မှု" (Incomprehension) ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကော်ဖီဆိုင်များ၊ မြေအောက်ရထားများပေါ်တွင် လူများသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်များကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ "Leave" (နုတ်ထွက်မည်) ဟူသော ရလဒ်သည် ရေဒီယိုမှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်၊ လန်ဒန်မြို့သား အများစု ခံစားလိုက်ရသည်မှာ နိုင်ငံရေး ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် မြေပြင်ကျွံကျသွားသကဲ့သို့ (The ground shifting beneath their feet) ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်မှာ "ကမ္ဘာကြီးသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာမည်၊ နယ်နိမိတ်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရသည်မှာ - သမိုင်း (History) သည် ရှေ့သို့ တည့်တည့်သွားသော မျဉ်းဖြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အနောက်သို့ ပြန်လှည့်နိုင်သော စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းပင်။ "လိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်း" (Globalization) ၏ ရထားကြီးသည် ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လန်ဒန်၏ "Bubble" (စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာ) အတွင်း နေထိုင်သူများအဖို့၊ ကျန်ရှိသော နိုင်ငံတစ်ဝက်၏ ဒေါသနှင့် မကျေနပ်ချက်များကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အင်္ဂလိပ်ရေလက်ကြား (English Channel) သည် ရုတ်တရက် ပိုမို ကျယ်ဝန်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ဗြိတိန်နိုင်ငံသည် ပထဝီဝင်အရ ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရပါ "ကျွန်းဆန်သွားခဲ့ပြီ" (Psychologically Insular) ဖြစ်သည်။ ပြင်သစ်ကမ်းခြေများသည် မိုင်အနည်းငယ်သာ ဝေးသော်လည်း၊ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် တခြား ကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။ လမ်းမပေါ်တွင် ဘတ်စ်ကားအနီရောင်ကြီးများ ပုံမှန်အတိုင်း ပြေးဆွဲနေသော်လည်း၊ ခရီးသည်တိုင်း၏ မျက်နှာတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ "ငါတို့ ဘယ်ကို ဦးတည်နေကြတာလဲ"။ ထိုနေ့က ကျွန်တော်တို့သည် ဥရောပသမဂ္ဂမှ နုတ်ထွက်ခဲ့ရုံသာမက၊ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်သညာ (Identity) တစ်ခုကိုပါ စွန့်လွှတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျွန်းကြီးသည် ကျောက်ဆူးပြုတ်ကာ၊ မရေရာသော သမုဒ္ဒရာထဲသို့ တစ်ရွေ့ရွေ့ မျောပါသွားခဲ့လေပြီ။