မနက်ခင်းတစ်ခုတွင် လူတစ်ယောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်သည့်အရာမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လန်းဆန်းမှု ရှိမရှိ မေးမြန်းခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုအစား သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော နာရီမျက်နှာပြင်လေးကို ကြည့်ပြီး "ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ အိပ်စက်မှု ရမှတ် (Sleep Score) ဘယ်လောက်ရလဲ" ဟု မေးခွန်းထုတ်တတ်ကြသည်။ ခေတ်သစ်လူသားများသည် မိမိတို့၏ ပင်ကိုအသိစိတ် (Intuition) ကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ၊ Algorithm က တွက်ချက်ပေးသည့် ဒေတာများကိုသာ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကဲ့သို့ ကိုးကွယ်လာကြသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် လမ်းလျှောက်လျှင် ခြေလှမ်း (Steps) များကို ရေတွက်သည်၊ စာဖတ်လျှင် စာမျက်နှာများကို မှတ်တမ်းတင်သည်၊ တရားထိုင်လျှင်ပင် "Mindfulness" မိနစ်များကို အက်ပ် (App) ထဲတွင် စုဆောင်းတတ်ကြသည်။

"Quantified Self" ဟုခေါ်သည့် ဤလူနေမှုပုံစံသည် ကျွန်တော်တို့၏ နေ့စဉ်ဘဝကို သိပ္ပံပညာ စမ်းသပ်ခန်းတစ်ခုသဖွယ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေ့ကြုံခံစားရမည့် လူသားများ (Human Beings) အဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ၊ အမြဲတမ်း မွမ်းမံပြင်ဆင်နေရမည့် စက်ယန္တရားများ (Projects to be optimized) အဖြစ် ရှုမြင်လာကြသည်။ ကျန်းမာရေးအတွက် လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ ညနေခင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က "စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များကို ငေးမောရန်" မဟုတ်တော့ဘဲ၊ "Ring ပြည့်အောင် ဖြည့်ရန်" သက်သက် ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထိုလုပ်ရပ်၏ အနှစ်သာရသည် ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။

နည်းပညာ သုတေသီများက ၎င်းကို "Datafication of Life" (ဘဝကို ဒေတာအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း) ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ သို့သော် အချက်အလက်များက ကျွန်တော်တို့ "ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ" (What) ဆိုတာကို ပြောပြနိုင်သော်လည်း၊ "ဘယ်လို ခံစားခဲ့ရသလဲ" (How it felt) ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သောအခါမှ တိုင်းတာနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ပြီး ခံစားရသည့် ကြည်နူးမှုကို Smartwatch က ဂဏန်းအဖြစ် မပြနိုင်သလို၊ ချစ်ခင်ရသူများနှင့် စကားပြောချိန်၏ တန်ဖိုးကို Excel ဇယားကွက်ထဲတွင် ထည့်သွင်း၍ မရနိုင်ပါ။ ဘဝ၏ အလှပဆုံး အခိုက်အတန့်များသည် တိုင်းတာ၍ မရသော (Immeasurable) အရာများသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ တခါတရံတွင် နာရီကို ချွတ်ထားပြီး၊ ခြေလှမ်းများကို မရေတွက်ဘဲ လမ်းလျှောက်ခြင်းသည်သာလျှင် ကျွန်တော်တို့ ပျောက်ဆုံးနေသော လွတ်လပ်မှုကို ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မည်။