ကျွန်တော်တို့ ကျင်လည်နေရတဲ့ ဒီနေ့ခေတ်ကြီးဟာ ဆူညံသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ လမ်းမပေါ်က ကားဟွန်းသံတွေ၊ ဖုန်းထဲက အသိပေးသံတွေနဲ့ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က အငြင်းအခုံသံတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နှောင့်ယှက်နေကြပါတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ "တိတ်ဆိတ်ခြင်း" ဆိုတာဟာ သာမန်အရာတစ်ခုထက် ပိုပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ကုထုံးတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ အသံမရှိခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်နဲ့ ပြန်လည် ထိတွေ့ခွင့်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ပါပဲ။ တိတ်ဆိတ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးတွေကို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလာပါတယ်။ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းသစ်တွေဟာလည်း အဲဒီတိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲကနေပဲ ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့် တစ်နေ့ကို အနည်းဆုံး မိနစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားသင့်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘာဖုန်းမှ မသုံးဘဲ၊ ဘာသီချင်းမှ မနားထောင်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ရှူသံကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြည့်ပါ။ အဲဒီလို တိတ်ဆိတ်ခြင်းကနေ ရရှိတဲ့ စွမ်းအင်ဟာ သင့်ကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေမှာ အသေအချာပါပဲ။